سنگ صبور.....

                        کنون که دمادم شهر به دست تاراج است

                                      تو جام را بگذار و تيشه را بردار

                                                    که اين ريشه رشد کرده  زهرآگين

                                                   به تيشه محتاجتر است

وباز روزی ديگر

روزی دورتر از روز تولد ونزديکتر به روز مرگ

وفغان از اين انسان  که بر اين نزديکی نيز ايمانی سزاوار ندارد

واما بعد

در محضر خلق بندگی ما را کشت                   از بهردو نان دوندگی ما را کشت

گه منت روزگارو گه منت خلق                    ای مرگ بيا که زندگی ما راکشت